گروه کوهنوردی یاران استان همدان

فعالیت گروه کوهنوردی یاران در زمینه کوهنوردی - سنگنوردی - یخنوردی و غارنوردی می باشد

گزارش صعود قله کازبک گرجستان

پیرو صعود اخیر سه تن از اعضاء گروه کوهنوردی یاران در تیم هیمالیانوردی بانوان استان همدان به قله 5047 متری کازبک (Kazbek) گرجستان  ، گزارش و روزشمار برنامه مذکور به قلم صعودکنندگان تقدیم حضورتان می گردد.

***

کازبک ، اورست کوچک

معرفی منطقه : 

"اورست كوچك" نامي است كه به كازبك اطلاق شده است. قله كازبك دركشور گرجستان از رشته كوه عظيم قفقاز بطول 1200 كيلومتر از 3 بخش تشكيل شده است: بخش غربي از درياي سياه تا البروس، بخش مركزي از البروس تا قله كازبك، و بخش غربي از كازبك تا قله شاهداغی كشور آذربايجان، و در نهايت به درياي خزر امتداد می یابد. كازبك بين بخش مركز و شمال استرن در منطقه كوه­هاي قفقاز قرار گرفته است، که يك كوه آتشفشاني از نوع استارتو و لكانو بوده و بعد از قلل آشخاراش 5201 متر و جانگا 5059 متر سومين قله مرتفع كشور گرجستان در شرق رشته كوه قفقاز مركزي در رشته كوه خوخ -كه نام گرجي آن مي باشد- و ما بين درياي سياه و خزر در شمال اوستيا در 25 كيلومتري مرز كشور روسيه و گرجستان و در 140  كيلومتري شهر تفليس در شهرستان كوچك كازبكي قرار گرفته است.نام گرجي اين قله ميكنواري به معني "كوه يخ" می باشد.

براي دسترسي به اين منطقه بايد از شهر تفليس عبور كرد، زيرا شهر نالچيك روسيه يك راه نظامي بوده، كه در دوران شوروي سابق ساخته شده و به طول 208 كيلومتر و از ارتفاع 1447 متري شروع و ازمسيرهاي صعب العبور از دره ترك گذشته و از كنار رودخانه هاي بايداركا و آراگوي تا ارتفاعات 2379 متري گردنه داریال گذشته و از مسيرهاي دشوار عبور کرده و به شهر كازبكي در 25  كيلومتر مرز روسيه ميرسد. قله کازبک به دلیل شمالی بودن از سرما و بادهای شدیدی برخوردار است.

قله كازبك در تاريخ 1868 توسط داگلاس فرش فيلد، مور  و تاكر با يك راهنمای سوئيسي براي اولين بار فتح شده است.

از قلل معروف این منطقه:

* روستاوی (Rustavi 4291 متر روبروی قله کازبک

* شانی بلندترین قله در شمال شرقی کازبک 4439 متر

* کورو(Kuru)  4090 متر قله بالای روستای کازبک

* قله چاوخی(Chaukhi 3842متر

* تبولو (Tebulo 4450 متر


قلهکازبک    

کشور :گرجستان      

مدت برنامه10 روز

نوع برنامهکوهنوردی نیمه حرفه ای در مسیر یخ و برف

درجه سختی قله :UIAAB2     

مسیر صعود: از یال جبهه شمال غربی تراورس به طرف شمال

 

روز شمار برنامه صعود به قله کازبک :


روز اول : چهار شنبه 1390/7/13

        شروع برنامه
        حرکت از همدان به طرف تهران و از آنجا
        به طرف مرز بازرگان با اتوبوس

 

روز دوم : بنج شنبه 1390/7/14

        حرکت از مرز بازرگان به طرف بندر باتومی با اتوبوس
        حرکت از باطومی به طرف تفلیس با قطار

 

روز سوم :جمعه 1390/7/15

        حرکت از شهر زیبای تفلیس به طرف شهر کازبک 
        شب اقامت در یک خانه در شهر کازبک 

 

روز چهارم :شنبه 1390/7/16

       حرکت از شهر کازبک به طرف منطقه گرگتی
       شروع کوه پیمایی به سمت پناهگاه از گرگتی 

 

روز پنجم :یکشنبه 1390/7/17

        در ساعت 14/30 موفق به صعود قله کازبک

 

روز ششم: دوشنبه 1390/7/18

       برگشت از پناه گاه به شهر کازبرگ

       حرکت از کازبک به طرف شهر تفلیس

       شب اقامت در هتل آزوین تفلیس 


 روز هفتم : سه شنبه 1390/7/19

       حرکت از هتل به طرف راه آهن
       باز گشت از تفلیس به بندر باتومی
 

روز هشتم :چهارشنبه 1390/7/20

       حرکت از باتومی به طرف مرز ترکیه و سپس شهر ارزروم
       حرکت از ارزروم با اتوبوس به طرف شهر مرزی اقدیر 

 

روز نهم : پنج شنبه 1390/7/21

       اقامت دو روزه در اقدیر در هتل ازریک

 

روز دهم : جمعه 1390/7/22

       حرکت از اقدیر به طرف مرز بازرگان
       حرکت از بازرگان به طرف ایران با اتوبوس
       حرکت از ماکو به طرف تهران 

 

روز یازدهم : شنبه 1390/7/23

       حرکت از تهران به طرف همدان
       اتمام برنامه در ساعت 12 ظهر


گزارش :

برنامه صعود به قله كازبك روز چهارشنبه مورخه 1390/7/13باتيمي متشكل از 5 خانم به سرپرستي آقاي بياتي و مربيگري آقاي گوهري رأس ساعت 5:20 آغاز گرديد. از همدان با يك ون حركت كرده و 9:55 به تهران رسيديم.

در تهران ليدر تيم جناب آقاي رضا محمودي به تيم ملحق گرديد و با يك دستگاه اتوبوس تهران را به مقصد گرجستان در ساعت 12:30 ترك كرديم.                                                                                                                                    آقاي محمودي داراي سوابق كوهنوردي فراواني من جمله موارد زير هستند:       صعود قللي چون: ايلندپيك، چوپونگ(6000 متر)، بيست كمپ اورست، كالاپاتار، كليمانجارو، اعزام 69گروه به آرارات، 7بار صعود به قله شاهداغ در آذربايجان، 5برنامه به كازبك، سيپان در تركيه (4057 متر)، كاشكار در تركيه، دماوند، علم كوه، سبلان و...

ايشان كوهنوردي را از سال 78 بصورت حرفه­اي شروع كرده ومدرس درجه 3 كوهنوردي هستند.

پنج شنبه 1:20 به مرز بازرگان رسيده بعد از بازرسي در مرز 4 صبح به طرف تركيه حركت كرديم. 8 صبح ارزروم و 12:30 در 50 كيلومتري تراوزان بوديم.

در مسير حركت به بندر باتومي درياي سياه نمايان بود.كشتي ها از فاصله دور و قايق­ها به فاصله مساوي در كنار ساحل، منظره زيبايي به بندر باتومي داده بودند.                                                 

از 16:15 الي 17 بازرسي و بعد دوباره سوار همان اتوبوس شده حركت خود را ادامه داديم. از باتومي تا تفليس بايد سوار قطار مي شديم. از ترمينال تا ايستگاه قطار را با يك ون رفتيم.

كه البته ماشين در راه خراب شد و براي روشن شدن آن مجبور شديم مسافت زيادي ماشين را حل بدهيم.

ساعت 22 سوار قطار و 6:30 صبح روز جمعه مورخه 15/7/1390 به تفليس رسيديم.

ساعت 7 صبح راهنماي گروه جهت صعود به قله كازبك جناب آقاي سرخان مامادوف به ما ملحق شدند. ايشان اهل كشور اذربايجان ومدرس كوهنوردي بودند.

در كشور آذربايجان براي گرفتن مدرك كوهنوردي بايد به صورت عملي امتحان داد. بدين صورت كه چند ماه پشت سر هم صعود به قلل پنج هزاري (سه قله پنج هزاری) وبعد از آن نيز صعود به قلل هفت هزاري بايد داشت و همچنين دوره­هاي تدريس را نيز گذراند.

قلل صعود شده توسط جناب سرخان:

پامير(لنين، كورژنفسكايا، خانتانگيري)، دماوند، آرارات، شاهداغ و كازبك(3 بار) مي باشد.

ساعت 8 صبح با يك دستگاه ون به طرف كازبك حركت كرده و 12 ظهر به شهر كازبكي رسيديم.

اين شهر كوچك ولي بسيار زيبا و سرسبز در دل كوه­هاي سر به فلك كشيده قرار داشت و ما را به ياد شهرهاي شمالي كشور خودمان مي انداخت. كوه هاي آن اطراف شبيه رشته كوه هاي  آلپ بودند.

ما در يكي از خانه هاي همين شهر جهت صرف غذا و استراحت اتاق گرفتيم.خانه بگونه اي ساخته شده بود كه در پشت خانه کوه­هایی صخره اي و در جلوي آن كوه كازبك خود نمايي مي كرد.

هر از گاهي كه از پنجره به قله كازبك نگاه مي­كرديم ابهت آن را بهتر درك مي كرديم.                                                          

در كل حرکت از تهران تا شهر كازبك حدود 52 ساعت و 40دقيقه به طول انجاميد.

روز شنبه 1390/7/16ساعت5/30 بیدار باش و 7/50 با دو دستگاه خودرو لاندیور به سمت منطقه گرگتی حرکت کردیم، که یک مسیر کاملاً کوهستانی بود. بعداز نیم ساعت به منطقه گرگتی رسیدیم.

دشتی بسیار زیبا و وسیع، پوشیده از چمنزار و از دور کلیسای معروف گرگتی بر فراز تپه ای سرسبز نمایان بود.

در آن وقت صبح هوای سرد پاییزی دلچسب و آن منظره زیبا همه را به وجد آورده بود.

منطقه گرگتی به طول میدانی7/6 کیلومتر ، بلندترین نقطه آن 5033 متر و پست ترین نقطه 2260 متر می باشد.

یکی از نکات بسیار جالب در مورد کازبک این بود که در مسیر حرکت از گرگتی تا پناهگاه چندین تابلو نصب شده بود و در هر تابلو در مورد منطقه ای که در آن قرار داشتیم و تمامی کوه هایی که از آنجا قابل رویت بود به همراه عکس، مطالب جامع و کامل به زبان جورجیا (زبان مردم گرجستان) و انگلیسی درج گردیده بود، همچنین در مورد بهداشت کوهستان در تمامی تابلوها مطالبی نوشته شده بود.

ساعت 8 خیلی سریع کوله ها را بسته و به سمت پناهگاه حرکت کردیم. وسایل سنگین به همراه غذای سه روز، در دشت گرگتی ماند تا با کمک یک قاطر به پناهگاه آورده شود.

در مسیر حرکت، قله کازبک دقیقاً روبروی ما بود و در سمت چپ و راستمان نیز کوه­هایی سربه فلک کشیده، و در پشت سر کوه هایی همچون رشته کوه های آلپ نمایان بودند.

بعد از 2 الی 3 ساعت کوهپیمائی به رودخانه ای رسیدیم که از آب شدن یخچال های کازبک بوجود آمده بود. رودخانه ای خروشان و دارای آبی بسیار سرد.

در بعضی از جاه ها آب قابل شرب بود، با پر کردن بطری ها دوباره به سمت پناهگاه حرکت کردیم. از اینجا به بعد بر روی یخچال معروف گرگتی گام میگذاشتیم که بسیار عظیم بود. به هر طرف که نگاه میکردیم شکاف های یخچالی عمیقی وجود داشت که دارای یخ های سبز رنگ بودند. با نهایت احتیاط از روی این یخچال عبور کرده و ساعت 14/30 به پناهگاه متوسیتیشین که در ارتفاع 3700 متری واقع شده بود رسیدیم.

پناهگاهی بسیار بزرگ ساخته شده از بتن، پنجره های دوجداره از جنس چوب دارای آشپزخانه مجهز، سالن کوچک غذاخوری و چندین اتاق. اتاق­ها کوچک بودند تا سریع گرم شوند. هر اتاق دارای تخت هایی یک تکه و دو طبقه و در هر اتاق پنجره ای رو به بیرون پناهگاه، که به دلیل برودت هوای آن منطقه همیشه بسته بودند. برای وارد شدن به پناهگاه دو در مجزا وجود داشت، یک در رو به  قله کازبکی و در دیگر رو به منطقه گرگتی. دستشوئی ها در بیرون از پناهگاه و به فاصله 50 متری از آن قرار داشتند. نبود آب یکی از عیوب بزرگ پناهگاه بود. بعد از خوردن نهار برای درست کردن چایی، پر کردن بطری های آب، فلاسک ها و همچنین غذای شب مجبور شدیم که مقدار زیادی برف آب کنیم، که این کار 3 ساعت طول کشید. حدود ساعت 21 شب خوابیدیم تا برای صعود به قله انرژی کافی داشته باشیم .

2 صبح روز یکشنبه 1390/7/17بیدار باش اعلام شد.

دلیل اینکه بدون استراحت کافی از پناهگاه به سمت قله حرکت کردیم این بود که بهترین زمان صعود این قله از اواخر تیر ماه لغایت آخر شهریور ماه بود. ولی زمان صعود ما در اواسط مهر ماه قرار گرفت. به همین دلیل خرابی هوای پیش بینی نشده ما را مجبور کرد تا از حداقل زمان حداکثر استفاده را کرده تا با هوای بد کمتر مواجه شویم .

جالب است بدانید که: یخچال معروف کولکا در شمال اودسیا در نزدیکی قله کازبک از شیب های تند قله ی زیمارائیکوخ، یخچال­های آن در اثر شکستن به صورت توده بهمن یخی ریزش کرده و بعد از طی 24 کیلومتر مسافت از روی یخچال مائینی عبور و یک دهکده در جمهوری روسیه در شمال اودسیا را از بین برده بود، که در این حادثه افراد زیادی از اهالی این دهکده جان خود را از دست داده بودند.

ساعت 2/30 به سمت قله حرکت کردیم. هوایی بسیار سرد که با وجود پوشیدن کاپشن پر و گرتکس باز هم نمی توانستیم قدم از قدم برداریم. 3 ساعت بعد، بعد از طی مسیری طولانی دیگر حرکت بدون وسایل فنی یخ و برف امکان پذیر نبود به همین دلیل شروع به پوشیدن هارنس و کرامپون نمودیم. جناب سر خان به عنوان سرقدم و بقیه نیز پشت سر ایشان با یک طناب 9 میل به صورت یک کُرده شروع به حرکت کردیم .

قله کازبک دارای دو مسیر صعود است: یکی مسیر جنوب شرقی از روبروی پناهگاه با درجه سختی 3B توأم با یخ و سنگ و احتمال ریزش بهمن که مسیر از شیب 35 درجه شروع و به 650 تا 700 نزدیک قله، خاتمه پیدا می کرد.

مسیرکلاسیک که تیم ما این مسیر را صعود کرد از طرف پناهگاه بدون شیب تند، از جبهه جنوبی تراورس کرده و بعد از گذشت از مورن ها و شکاف های یخی عظیم و متعدد از جبهه غربی سوار بر یال شمالی شدیم.

با اینکه آفتاب کاملاً طلوع کرده بود اما به دلیل اینکه ما در قسمت یال شمالی بودیم آفتاب را نمی دیدیم. هوا کاملاً سرد بود و این باعث می شد که ما نتوانیم سریع به مسیر خود ادامه دهیم. مسیر کاملاً پوشیده از برف بود وبا داشتن کفش های مناسب ولی پای اعضای تیم یخ کرده بود. حدود ساعت 11 صبح هوا کمی خراب شد. باد شروع به وزیدن گرفت و مجبور شدیم برای اینکه به هوای بد نخوریم به سرعت  خود بیافزاییم.

در اینجا سمت غرب یال شمالی مرز روسیه به وضوح مشخص بود.

حدود 300 الی 400 متر به قله هوا کاملاً خراب شد، به کمک پیچ یخ تمامی کوله پشتی ها را در آن منطقه گذاشتیم و از آن به بعد را با سرعت بیشتری طی کردیم. 100 - 150 متر به قله مسیر کاملاً یخ زده بود که در کل 3 تا کارگاه طبیعی به فواصل 30 الی 40 متری از هم تعبیه شده بود. جناب سرخان به عنوان سر قدم خود را به کارگاه ها رسانیده و بقیه اعضای تیم به کمک یومار و کلنگ مسیر را صعود می کردند. نزدیک به قله به دلیل نبود کارگاه و کولاک شدید 30 الی 40 متر را به صورت کُرده ای طی کردیم.

البته از زیر قله تا خود قله دو مسیر متفاوت وجود دارد: یکی مسیر کلاسیک که با دور زدن از زیر قله به صورت نعل اسبی به بالای قله می رسیم که مسیر طولانی تر اما راحت تر می باشد. و مسیر دوم مسیر معروف به گرگتی که به طور مستقیم به خود قله ختم می شود، راه کوتاه تر، اما مسیر سخت تر. که تیم ما به دلیل خرابی هوا مسیر گرگتی را برای صعود برگزید.

رأس ساعت 14/15 قله به یاری خداوند متعال صعود شد. قله ای بسیار با شکوه که در زیر قله نقاب برفی عظیمی وجود داشت. بعد از گرفتن عکس یادگاری و خواندن سرود ملی "ای ایران" به طرف پایین حرکت کردیم. ساعت 22/15 به پناهگاه بازگشتیم.

این صعود حدود یازده ساعت به طول انجامید. در کل از پناهگاه تا بازگشت مجدد به پناهگاه چیزی حدود 20 ساعت پیاده روی داشت.

از نکات جالب توجه اینکه گروه های زیادی به پناهگاه آمده بودند به ویژه از کشور های چک و اسرائیل، ولی فقط تیم ما موفق به صعود گردید.

دوشنبه مورخه 1390/7/18 ساعت 12 ظهر از پناهگاه به سمت گرگتی بازگشتیم. ساعت 17 به شهر کازبکی رسیده، و بعد از استراحت کوتاه ساعت 19/30 به طرف شهر تفلیس رفتیم.

تفلیس شهری بسیار زیبا دارای ساختمان های مجلل و باشکوه، مردمانی بافرهنگ و قانونمند. کیش مردم این شهر مسیحیت و اکثراً افرادی مذهبی بودند.

شب را در هتل ازوین به سر بردیم و فردای آن روز تفلیس را به مقصد ایران ترک نمودیم .

+ نوشته شده در  جمعه 6 آبان1390ساعت 23:5  توسط رشیدی  |